Ateliers animés par Eric et Nathalie Roulet. Tous les lundis des semaines paires de 18h à 19h pour les fifres et tambours, de 19h à 20h pour la boha.
Pour 2026 : 14 et 28 septembre, 5 et 26 octobre, 9 et 23 novembre, 7 et 21 décembre.
Les tarifs sont de 15€ par mois. La carte de l’association est obligatoire.
Eric et Nathalie Roulet du groupe Gric de Prat proposent en s’adaptant au niveau de chacun, les points suivants :
- Production du son et respiration
- Technique du fifre : doigté, gestion du détaché et du lié, double coup de langue, etc.
- Répertoire : à partir des mélodies simples et emblématiques de la culture d’Oc, répertoire traditionnel et savant (sur demande). Cette découverte peut se faire de façon orale ou écrite (partitions fournies). Possibilité d’initiation à la lecture musicale.
- Ethnologie et histoire de l’instrument. Quelle utilité sociale actuelle?
Article du Républicain
Les ripataoulères remplacées par les bandas : un atelier de fifres est lancé à Marmande
Note d’Eric Roulet :
Las tradicions, per de qué har ?
Aquò se passèt lo mes passat : los elegits comunaus cercavan de pertot pifaires atau de plantar lo pin de la maiada. E cadun sap que se pòt pas plantar lo pin, shens una « ripataulèra », un orquestre de pifres e percussions…Mes, pifraires en Sud-Gironda, n’en damòra pas guaire…
Èram a tocar lo pifre, quan le men vesin de ripataulèra, un eslhève de longa, se revirèt e me dishot : « Sas, qu’es, tu, lo mei joen pifraire que damòra a l’ora d’ara! »
Joen ? Un joen de 66 ans : s’èri un vin, solide que serèi un vin deus vielhs !
S’enganava lo vesin : joens pifraires n’avem formats quauques-uns dempui annadas, mes vertat que casí tots an deishat lo país per har los estudis, luenh, a còp plan luenh deu Sud-Gironda…
Egau, la paraula de l’amic caminava dens lo cap, e decidiri, dab l’associacion los ATP de Marmanda, de tornar apitar un talhèir de pifres per adultes, dab l’esper de passar l’us de l’instrument, quan me vendrà lo temps de pausar la flaüta. Vos podetz inscríver, seram urós de vos i arcuélher…
Aquí egau ne s’arrestèren pas las mias pensadas : s’agís de sauvar una tradicion deu desbromb, dens un parçan petit e ignorat deu monde…
Per de qué ?
Per de qué sauvar una tradicion ? La tradicion es hèita per evoluir, e en Gasconha, la « ripataulèra » deishèt plaça a las bandàs, quan las hèstas gasconas son remplaçadas per la hèstas de uei, tiradas en majoritat de las de l’aut costat de la mar grana. Halloween tant vau com lo Martreron tradicionau o la halha de Nadau. E quan los mainatges se van d’ostau en ostau quistar lo bonbons, se trufan beròi de saber s’es una tradicion gascona o americana.
Mes egau, n’èi pas nada esitacion quan ensenhi lo pifre a parlar de sauvar la tradicion deu Sud-Gironda : una tradicion tant vau com una auta, mes benlèu manca per… l’afectiu. Jo, me hèi dòu de véser partir la cultura gascona e qu’èi plan de mau de balhar los bonbons lo dessèir d’Halloween, quan los mainatges tustan a la pòrta.
Se volem sauvar las tradicions, nos fau soscar çò que puiré i aver darrèir aqueste afectiu nhafrat :
– La tradicion es una expression de l’istòria d’un parçan, un erèitatge viu deu passat. Son los « rasics ». Solide ! Mes qué vas la consciència istorica dens aqueste monde ultrà-liberau virat cap au « sia-medish » ? Egau, annadas d’ensenhament deu Gascon e de la musica nos amuishèren qu’aqueste enrasigament dens una comunautat locau manca, tant per la lenga com per las tradicions.
– Mes aqueste argument sufís pas per endralhar lo vam : çò que conta, davant tot, es çò que se debana uei lo dia, lo viscut de la tradicion. Dèu arrespóner aus besunhs sociaus actuaus e aver un imatge positiu de cap au public. Es sovent aquí que truca : las tradicions, coma la lenga son desvalorisadas dempui sègles per lo poder centrau. Parlar l’Òc o sonar la boha, estot ridiculisat de longa…
Dus exemples :
Dens l’estat francés, los grops folclorics an un imatge sovent negatiu de cap au joen public, e an plan de mau de subervíver. Los costumis, en particulèir, son ridiculisats…passats de mòda. La musica, a còps simplista, manca de navetat e de complexitat per un dròlle que vòu progressar. La comparason s’impausa dab lo folclòr dens l’estat espanhòu o italian (per exemple) : un folclòr modernisat au gost de uei, trabalhat dens la musica e las cançons, en evolucion permanenta eca. Los Celtes (i comprès los Bretons), l’an plan comprés dempui annadas.
La practica deu pifre en Gironda puiré venir deus conscrits que tornava a l’ostau dab l’intrument dinc a la fin deu sègle XIX. La valorisacion se hasèva tota sola d’aqueste temps, tanben com la competència instrumentau ensenhada a l’armada. Se la practica deu pifre contunhèt, es pas sonque com una musica rurau e populària, desvalorisada aus uelhs deus quite musicaires que ne gausavan pas portar aqueste nom, pr’amor que ne sabèvan pas legir la musica !
Tirats de tot ensenhament musicau hòra l’imitiacion, los pifraires an tanben perdut competèncias. Tant que i ajot de besunh de musica de carrèira, lo pifre suberviscot, mes adara que los besunhs sociaus son coberts per las bandàs…
La « ripataulèra » com lo folclòr, qu’a d’aufrir aus joens a l’encòp l’aventura umana e una progression musicau vertadèira.
– Las tradicions son un moment de coesion sociau, un denominator culturau comun on se torna trobar una comunautat. Definicion etnoligica classica que tant vòu quan pas jamei existís un sentit collectiu…Una fonccion viva en país basco de hòrta identitat. Mes, per çò de la cultura d’Òc…
Reviscolar (o apitar) tradicions vivas es tornar endralhar aqueras tres condicions a l’encòp. Se manca la dimension istorica e comunautària, la hèsta se pòt debanar, mes pas jamei vaserà una tradicion e serà lèu desbrombada. Se manca la convivència, mancarà lo public atau quan la tradicion es desvalorisada o mespresada.
I aurem escasut dab lo Carnavau de Pelagrua que se debana dempui 25 ans ? (véser l’article aquí-dessus)
Lo Carnavau perpausa totjorn lo medish debanament (com una tradicion), mes aquò rai ! Es a l’encòp la hèsta de la cultura d’Òc, la hesta de la libertat (tant rara dens lo mitan escolar) e lo drèit de dançar e de se mascarar hòra deu judjament de l’aut. Tot i es, e probable que lo Carnavau de Pelagura va durar tant que i aurà pifraires per har la musica…
E nos en tornam atau a la debuta de l’article : fau formar pifraires !